ΑΪσέ Γκιουζέλ (Τουρκία) Κομμώτρια

«Η Ελλάδα είναι κοντά στην πατρίδα μου. Tουλάχιστον αναπνέω τον αέρα από την πατρίδα, που μου λείπει».

Eίμαι Αραβίδα από την Αλεξανδρέττα της Αντιόχειας. Την πατρίδα μου οι Γάλλοι τη «χάρισαν» στη Συρία. Λίγα χρόνια μετά (το 1938) μας πήραν οι Τούρκοι, που δεν αναγνωρίζουν την εθνικότητα και τα δικαιώματά μας. Ήρθα στην Ελλάδα το 1988, ζητώντας πολιτικό άσυλο. Στην Τουρκία κινδύνευα εξαιτίας της ιδεολογίας μου. Γι’ αυτόν το λόγο ήρθαμε στην Ελλάδα με τον άνδρα μου και τους δύο γιους μου. Ζητήσαμε πολιτικό άσυλο και μας δόθηκε, το 1989. Και σεβαστήκαμε αυτή τη χώρα που μας δέχτηκε και την αγαπάμε. Ήταν διαφορετική η Ελλάδα τότε, οι άνθρωποι ήταν πιο ζεστοί, πιο καλοί.

Έχουν αλλάξει, δηλαδή, οι Έλληνες;

Μπορώ να πω ότι έχουν αλλάξει πολύ από το 1990. Και το καταλαβαίνω ως άνθρωπος. Προσπαθώ, αλλά μερικές φορές βλέπω πολύ μεγάλο ρατσισμό κι αυτός ο ρατσισμός με πονάει.

Γιατί διαλέξατε την Ελλάδα και όχι κάποια άλλη χώρα;

Γιατί οι Έλληνες, ως λαός, μοιάζουν με το δικό μας λαό. Είναι ζεστοί, τρυφεροί, καλοί. Και πιστεύαμε, όταν ήρθαμε, ότι θα ζήσουμε καλύτερα. Κι αυτό, για μένα, σήμαινε να μπορώ να σταθώ σε ένα μέρος, να δουλέψω και να κάνω το σπίτι μου, να ζήσω με την οικογένειά μου.

Ποιες ήταν οι δυσκολίες τον πρώτο καιρό;

Φυσικά, η ελληνική γλώσσα. Όταν πήγαν τα παιδιά μου στο σχολείο, πήρα μια φίλη μου να τα γράψει, αφού εγώ δεν ήξερα ελληνικά. Εκείνη τη στιγμή ένιωσα τον εαυτό μου μειωμένο, ένιωσα προσβολή. Σαν να μην είχα γλώσσα, σαν να ήμουν μουγκή. Και είπα μέσα μου: «Πρέπει να μάθεις ελληνικά. Τον πόνο που θα έχεις πρέπει να τον πεις εσύ, όχι κάποιος άλλος».

Τελικά, την Ελλάδα τη νιώθεις σαν δεύτερη πατρίδα;

Σίγουρα. Την αγαπώ πάρα πολύ. Και ο ελληνικός λαός, όσο κι αν με προσβάλλει, καταλαβαίνω ότι είναι καλός. Τόσα χρόνια είμαι εδώ, έχω μπει σε πολλά σπίτια. Ξέρω πως, όταν πεις σε κάποιον τα προβλήματά σου, όταν πεις «έχω αυτό τον πόνο», θα σε βοηθήσει όσο μπορεί.

Αν αλλάξουν τα πράγματα στην πατρίδα σου, θα επιστρέψεις;

Για τον καθένα η πατρίδα του είναι η πατρίδα του. Ακόμα και το χώμα της Αντιόχειας και οι πέτρες μου λείπουν πάρα πολύ. Αν η Τουρκία μας αναγνωρίσει ως αραβικό λαό και αποκτήσω το δικαίωμα να εκφράζω την ιδεολογία μου, γιατί όχι;

Ποιο είναι το πιο ευχάριστο που σου συνέβη στην Ελλάδα;

Το ότι μου δόθηκε άσυλο. Ήξερα πια ότι ήμουν σίγουρη σε αυτή τη χώρα.